Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΡΑΦΩΝΙΤΗΣ
Η οικονομική κρίση της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης, του ανεπτυγμένου κόσμου, η κρίση που αποκαλούμε σε ένα βαθμό καθ' υπέρβαση, παγκόσμια, χρειάστηκε αφορμές ή έστω μια σημαντική αφορμή για να εκδηλωθεί αλλά προς τούτο απαιτούντο βασικές αιτίες οι οποίες αθροίστηκαν κατά το παρελθόν ώστε επί του εδάφους αυτών η αφορμή αυτή να λειτουργήσει ως η ακμή που διαρρηγνύει το παραφουσκωμένο μπαλόνι.
Το παμμέγιστο συγκεντρωθέν από δεκαετίες και αιώνες κεφάλαιο στη Δύση, απελευθερωμένο σήμερα περισσότερο κάθε άλλης εποχής, στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης μετακόμισε και επενδύθηκε αλλού, παρασύροντας και την πολύτιμη τεχνογνωσία παραγωγής, σε προσφορότερους για την κερδοσκοπία παραδείσους. Η Κίνα, η Ινδία κτλ απορρόφησαν έτσι την ικμάδα (κεφάλαια και γνώση) της ευημερούσας Δύσης και μετετράπησαν αυτές στο νέο κέντρο του σύγχρονου κόσμου.
Το κεφάλαιο που «δεν έχει πατρίδα» και ελκύεται πάντοτε από το προσδοκώμενο κέρδος μετατοπίστηκε στο έφορο έδαφος της Άπω Ανατολής όπου «λίπασμα» δεν απαιτείται και η «δίψα» του να καλλιεργηθεί διαπιστώνεται απεριόριστη. Έτσι ότι αφαιρέθηκε από το Βορειοδυτικό ανεπτυγμένο τμήμα του πλανήτη ισόποσα προσετέθη στην Ινδοκινεζική περιοχή που διαθέτει απεριόριστη απορροφητικότητα επενδύσεων και ανάπτυξης.
