Kαι διηγώντας τα να κλαις!

Γράφει η ΤΙΝΑ ΣΓΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ξέρετε, πολλές φορές με τρωει τούτο το σαράκι: Το να κλαις με τα μάτια σου κάποια στιγμή τα δάκρυα στεγνώνουν, είναι ο νόμος της φύσης. Το να κλαις όμως με τα μάτια της ψυχής σου, που είναι κλεισμένα στα μύχια  σου, δε στερεύουν ποτέ. Μα έλα στα συγκαλά σου , έχει μάτια η ψυχή;

Ε λοιπόν, σας διαβεβαιώνω έπειτα από προσωπικές μου εμπειρίες, πως και μάτια έχει και βλέπει, και αυτιά και ακούει κι αισθήματα και νοιώθει.  Εμένα λοιπόν η ψυχή μου κλαίει - τι φοβερό συναίσθημα - κάθε φορά που κατεβαίνω στο κέντρο, στην Κυψέλη, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου ή στο Πεδίον του Άρεως - καλά έκαναν και το έβγαλαν έτσι γιατί τώρα σε πεδίον του Θεού του πολέμου έχει μεταβληθεί κι ακόμα χειρότερα - !!

Θυμάμαι τις παλιές  καλές μέρες  και η ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ κλαίει με μαύρο δάκρυ. Τότε που πήγαινες άφοβα βόλτες στο  πάρκο, το 2ο  πνεύμονα της Αθήνας - 2, 3 διαθέτει η ρημάδα όλους κι όλους - και έπαιζαν στην Παιδική Χαρά  δίχως φόβο τα παιδιά, οι γέροντες λιάζονταν στα παγκάκια κι έπιαναν κουβεντούλα.    

Οι Έλληνες, οι μετανάστες και οι κυβερνώντες!

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΑΚΗΣ

Το μεταναστευτικό είναι το πιο σύνθετο πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας, που γίνεται δυσκολότερο αν λάβει κανείς υπόψη τις διαφορετικές οπτικές γωνίες από τις οποίες θέλει να το δει. Έτσι το τελευταίο καιρό οι Έλληνες πολίτες έγιναν κοινωνοί έντονων αντιπαραθέσεων με θέμα τους μετανάστες στην Ελλάδα. Αντιπαράθεση μεταξύ κομμάτων, αντιπαράθεση μεταξύ πολιτών και αντιπαράθεση ιδεολογιών.

Είναι απ' όλους όμως παραδεκτό ότι η πηγή του όλου προβλήματος είναι η απύθμενη απληστία εκείνων που  κυβερνούν τα ισχυρά κράτη ή τους δορυφόρους των και οι οποίοι προκαλούν πολέμους ή δυστυχία στο πλανήτη με αποτέλεσμα τη μετακίνηση μεταναστών προς χώρες με θεωρητική ειρήνη.  

Είναι φανερό ότι αυτό είναι ένα παιχνίδι των κυβερνώντων εξαιρετικά επικίνδυνο εναντίον της κοινωνίας όπου θύματα είναι τόσο οι πολίτες όσο και οι μετανάστες.

Είναι παράλληλα γεγονός ότι πραγματικά κτήνη, τα οποία προκαλούν το πρόβλημα, εμφανίζονται από τα ΜΜΕ ως δήθεν ανθρωπιστές και ευαίσθητοι και από την άλλη τα ίδια ΜΜΕ παρουσιάζουν τους διορατικούς ανθρώπους ως δήθεν ρατσιστές.

Η μετανάστευση όμως είναι το απόλυτο όπλο της σημερινής παγκοσμιοποίησης. Η τέλεια λύση με δύο ταυτόχρονα «οφέλη»: αφενός για να κλαπεί ο πλούτος των πολιτών στην περιοχή του πολέμου ή της δυστυχίας και αφετέρου, με την μετανάστευση, προετοιμάζουν ένα άλλο ειρηνικό μέρος για πόλεμο ή δυστυχία αφού τα θύματά τους (μετανάστες) τα ωθούν να μοιράζονται τα μεροκάματα των φουκαράδων που την περίοδο εκείνη είχαν ειρήνη. 

Είμαστε Έλληνες;

Γράφει η ΤΙΝΑ ΣΓΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Να συστηθούμε, πρώτα απ όλα; Είμαστε λοιπόν (είμαστε τονίζω) Έλληνες, Είμαστε (είμαστε) περήφανος λαός, Είμαστε (είμαστε) φιλότιμος λαός, Είμαστε (είμαστε) έντιμος λαός......Αυτά, ας πούμε για το παρελθόν, τώρα τι είμαστε όμως; Μεταλλαχτήκαμε; Πως γίναμε έτσι;  Που πήγε η εντιμότητά μας; Που χάθηκε το φιλότιμό μας; Κι εκείνη η έρμη η περηφάνια μας που βρίσκεται;

Τελικά αμφιβάλλω αν είμαστε  Έλληνες, γιατί απλά δεν μας αναγνωρίζω έτσι που καταντήσαμε. Δεν αναφέρομαι βέβαια στον πολιτικό μας κόσμο, διότι αυτός έχει ξεφύγει προ πολλού - ακόμη και τώρα - που να πρωτοβρείς άκρη εκεί.

7.000.000 ψυχές (γιατί τόσοι είμαστε οι γηγενείς μη γελιόμαστε, τ άλλα 3.000.000 είναι οι λαθρομετανάστες, κι όχι μετανάστες, όπως  αποκαλούν εμάς οι μαύροι πουλώντας εξυπνάδα) εναπόθεσαν την τύχη τους στους 300 - και δυστυχώς όχι του Λεωνίδα - αλλά της οδού  Βασιλίσσης Σοφίας, οι οποίοι μας καταχαντακώνουν επί μία 30ετία κι αμφιβάλλω αν κανείς αισθάνεται τύψεις.