Γράφει η ΤΙΝΑ ΣΓΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ξέρετε, πολλές φορές με τρωει τούτο το σαράκι: Το να κλαις με τα μάτια σου κάποια στιγμή τα δάκρυα στεγνώνουν, είναι ο νόμος της φύσης. Το να κλαις όμως με τα μάτια της ψυχής σου, που είναι κλεισμένα στα μύχια σου, δε στερεύουν ποτέ. Μα έλα στα συγκαλά σου , έχει μάτια η ψυχή;
Ε λοιπόν, σας διαβεβαιώνω έπειτα από προσωπικές μου εμπειρίες, πως και μάτια έχει και βλέπει, και αυτιά και ακούει κι αισθήματα και νοιώθει. Εμένα λοιπόν η ψυχή μου κλαίει - τι φοβερό συναίσθημα - κάθε φορά που κατεβαίνω στο κέντρο, στην Κυψέλη, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου ή στο Πεδίον του Άρεως - καλά έκαναν και το έβγαλαν έτσι γιατί τώρα σε πεδίον του Θεού του πολέμου έχει μεταβληθεί κι ακόμα χειρότερα - !!
Θυμάμαι τις παλιές καλές μέρες και η ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ κλαίει με μαύρο δάκρυ. Τότε που πήγαινες άφοβα βόλτες στο πάρκο, το 2ο πνεύμονα της Αθήνας - 2, 3 διαθέτει η ρημάδα όλους κι όλους - και έπαιζαν στην Παιδική Χαρά δίχως φόβο τα παιδιά, οι γέροντες λιάζονταν στα παγκάκια κι έπιαναν κουβεντούλα.
