Οι συγκυρίες αφενός περιορίζουν και αφετέρου καθοδηγούν!

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΡΑΦΩΝΙΤΗΣ

Η Ελλάδα ως αναπόσπαστο τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ανεπτυγμένου Δυτικού Κόσμου δεν πρόκειται να αποκοπεί, από αυτό, το κοινών συμφερόντων σύνολο ακόμη και εάν, προς στιγμήν, και η ίδια το επιθυμούσε. Όσο θα υπάρχει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα για το ίδιο ακριβώς διάστημα θα εξακολουθήσει η Ελλάδα να συναλλάσσεται με αυτό. Δεν επρόκειτο ποτέ άλλωστε, από τους ισχυρότερους εταίρους της Ένωσης να επιτραπεί μια τέτοια εξέλιξη, που προφανώς θα υπονόμευε πρωτίστως τα μακροπρόθεσμα δικά τους συμφέροντα.

Η Χώρα μας και ο Λαός μας μπορεί να υφίστανται σκληρά μέτρα και την υποβάθμιση του επιπέδου της ζωής τους αλλά την απομάκρυνσή  από την ΕΕ δεν θα μπορούσε να την επιτύχει και εάν ομονοούσε (πράγμα αδιανόητο για τους νεοέλληνες) το σύνολο του πολιτικού κόσμου και της ελληνικής κοινωνίας, ακόμη και εάν επέλεγαν δηλαδή, από κοινού, μια τέτοια απολύτως καταστροφική πορεία.

Κάθε εποχή θέτει τους όρους της και περιγράφει τα όρια εντός των οποίων επιτρέπονται οι κινήσεις, και οι όποιες μετατοπίσεις, που βέβαια στις δεδομένες συνθήκες είναι απολύτως αδιανόητες διότι επιβαρύνουν το ήδη εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον.  

Για να μαθαίνουμε και λίγο ιστορία!!

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

Από ποιον Πρωθυπουργό της Ελλάδος έγιναν τα παρακάτω........

- Καθιερώνεται το 8ωρο και η πληρωμή των υπερωριών.

- Καθιερώνεται η υποχρεωτική αργία της Κυριακής.

- Απαγορεύεται αυστηρά η παιδική εργασία.

 - Καθορίζονται κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων - το λεγόμενο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» και υπογράφονται οι πρώτες συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

-  Ιδρύεται το ΙΚΑ.   

Κλοπή πολύτιμων αγαθών!

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Μέλλοντος αγωνίες!

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΡΑΦΩΝΙΤΗΣ

Οι πρώτες μέρες του νέου χρόνου προδιέθεταν πάντοτε για αισιόδοξες σκέψεις που οι ευχές ανάμεσά μας έτειναν να τις καταστήσουν αναμενόμενη πραγματικότητα.

Οι στιγμές ωστόσο όσο και τα δεδομένα που βιώνει ο Λαός μας του δημιουργούν κλίμα κατάθλιψης και συναισθήματα αρνητικά όσο και επιθετικότητα σε μεγάλο τμήμα του.

Δεν είναι οι λίγοι αυτοί που συναντώμενοι αντί ευχών ανταλλάσσουν ότι πιο καταστροφικό κατεβάζει ο νους τους για το μέλλον ενώ προσθέτουν πάντοτε ότι χειρότερο και μαύρο νοιώθουν για τα πρόσωπα του πολιτικού συστήματος χωρίς διακρίσεις και με ανελέητο τρόπο.

Σημεία των καιρών οι ισοπεδωτικές προς πάσα κατεύθυνση κατηγορίες και καταδίκες άνευ δικαιώματος απολογίας ή έστω εξηγήσεων.

Η κρίση προκάλεσε δυσφορία και εξ αυτής ανεπεξέργαστο θυμό που παράγει εν δυνάμει δήμιους. Ο διπλανός σου συχνά διατυπώνει βαρύγδουπα την ετυμηγορία που συνεπάγεται κρεμάλα.

Όλοι οι πολιτικοί και για τον πιο άξεστο είναι κλέφτες, ανίκανοι, υπόλογοι κ.ο.κ. Όλοι οι πολιτικοί, μα όλοι άνευ εξαίρεσης, αδιαφορούν για την πατρίδα και κοιτάζουν μόνο το προσωπικό τους συμφέρον, την πάρτη τους, αποφαίνονται τελεσίδικα.

Η Ελλάδα κατ’ αυτούς δεν έχει κανένα μέλλον διότι όλοι οι άλλοι πλην του ιδίου του κρίνοντος, που φυσικά δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη και ουδέποτε προφανώς υπέπεσε στο παραμικρό λάθος, αδιαφορούν το λιγότερο ή βυσσοδομούν το περισσότερο εναντίον της.

Η πατρίδα βουλιάζει και τρόμο προκαλεί η σύγκριση με την Χούντα όπου ο συνομιλητής μας, συχνά πυκνά , «διαπιστώνει» θετικά στοιχεία συγκρίνοντάς την με την απαξιωμένη στη συνείδησή του Δημοκρατία.

Δηλώνει βέβαια παρενθετικά ως ο μη έχων φιλοχουντικά συναισθήματα και προτιμήσεις αλλά καταλήγοντας δηλώνει την επιθυμία του για έναν στιβαρό λοχία που χρειάζεται ο τόπος. Αλίμονο τι μας περιμένει αν του γείτονά μου οι «ομοϊδεάτες» και ομόμυαλοι μετρήσουν ποσοστό.

Μπορούμε παρά τις δυσκολίες να υπερβούμε την κοινωνική και οικονομική κρίση αλλά αν οι καλοί αυτοί συμπολίτες μας εμπνεύσουν στο λοχία τον σωτηριακό του ρόλο θα υποστούμε τον εξευτελισμό του κομπάρσου στους φασιστοειδείς και μικρονοϊκούς συμπατριώτες μας.

Για τις ευθύνες μας ως Λαού και για όσες βαρύνουν τους πολιτικούς δεκαετίες τώρα τείνουμε ασυλλόγιστα να τις φορτώσουμε σε ότι έχουμε ή όποιον συναντήσουμε μπροστά μας εκτονώνοντας με αυτό τον τρόπο την υποσυνείδητη ενοχή μας σε εξιλαστήρια θύματα.

Για μια ακόμη φορά στην ιστορία μας θα φταινε άλλοι ή ένας και μόνο ένας σημαντικός και έτσι θα παραμείνουμε πάλι εν αγνοία των αιτίων, των παραλήψεων, των αδυναμιών μας και των καταστάσεων που μας οδήγησαν στη πρωτοφανή κρίση.

Η χρονιά θυμίζει βαρυχειμωνιά με μετεωρολογικό δελτίο που προβλέπει επιδείνωση του καιρού. Συνειδητοποιώντας επιτέλους έγκαιρα την πραγματικότητα οι κατάλληλες προφυλάξεις μας ενδέχεται να προλάβουν την καταστροφή.

   

Καλή χρονιά είναι εκείνη που κτίζουμε εμείς και μόνο εμείς συνειδητά τις ελπίδες του μέλλοντός μας!

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά.                   

«Η δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα»!......του μαθητή της 6ης Δημοτικού Πέτρου Σαλαμούρα.

Για την αντιγραφή ο ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
 
Η δημοκρατία γεννήθηκε πρώτη φορά πριν από χιλιάδες χρόνια στην Ελλάδα και μετά απλώθηκε σ' όλο τον κόσμο πολύ γρήγορα, παρόλο που δεν υπήρχε Ίντερνετ. Η δημοκρατία είναι το πιο σπουδαίο από τα πολιτεύματα, είναι πολύ καλό πράγμα. Αν δεν ήταν, θα την είχαμε καταργήσει όπως τα θερμόμετρα με τον υδράργυρο.

Οι μεγάλοι που πηγαίνουν σ' αυτές καλά θα κάνουν να αγοράζουν δικά τους γυαλιά γιατί την τελευταία φορά που πήγε ο μπαμπάς μου, μου πήρε τα γυαλιά του κολυμβητηρίου για να μην τον τσούζουν τα μάτια του και μου τα έχασε. Εγώ νεύριασα και μετά ....τσακώθηκε με τη μαμά που τον έλεγε άχρηστο και πως αν ήταν άξιος θα έτρωγε κι αυτός μερικά λεφτά από αυτά που τρώγανε και οι άλλοι και τώρα δε θα αναγκαζόταν να τρέχει στις διαδηλώσεις, και να τρωει ξύλο, 40 χρονών άνθρωπος, αλλά δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε.

Στη Δημοκρατία ψηφίζεις όποιον θέλεις για να γίνει βουλευτής και μετά άμα δε σου αρέσει μπορείς να τον βρίσεις, να τον φασκελώσεις ή να του πετάξεις αυγό ελεύθερα. Αυτός όμως όσες βρισιές κι αν ακούσει δεν το κουνάει από τη θέση του, δεν καταλαβαίνει Χριστό.

Οι διαφορετικοί βουλευτές μέσα στη Βουλή φωνάζουν, τσακώνονται, κάνουν τους εχθρούς και τους μαλωμένους και καμιά φορά βρίζουν ο ένας τον άλλο. Ένας είπε τους άλλους γαϊδούρια προ καιρού και μετά αυτοί τον κάνανε Υπουργό.

Άρα στη Δημοκρατία μπορείς να βρίζεις ελεύθερα άμα είσαι μεγάλος. Άμα πάλι είσαι μικρός, μπορεί να σε βάλει η δασκάλα τιμωρία γιατί είπες το Θοδωρή, μαλακοπίτουρα.

Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία που είναι καλή. Το αντίθετο της Δημοκρατίας είναι η Χούντα που είναι κακή.

Είναι αυτή που είχε ο μπαμπάς όταν ήταν μικρός. Στη Χούντα δεν κάνουν εκλογές και δεν κλείνουν τα σχολεία 4 μέρες. Ούτε τώρα κάνουμε εκλογές γιατί θα είναι καταστροφή για τον τόπο, λένε όλοι στις τηλεοράσεις, που δε θέλουν να χάνουμε μαθήματα και να μείνουμε αγράμματοι. Σήμερα έχουμε για πρωθυπουργό έναν πολύ καλό κύριο τον Παπαδήμο που αρέσει πολύ στη γιαγιά γιατί είναι σοβαρός, όμορφος, τα λεει ωραία απέξω χωρίς να τα διαβάζει σαν τον προηγούμενο, και έχει έρθει απ' το εξωτερικό.

Η γιαγιά που έχει Αλσχάιμερ νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς και απορεί γιατί δε φοράει στολή. Το βασιλιά δεν τον είχε ψηφίσει κανείς για να μας κυβερνά, αλλά ούτε και τούτον τον έχει ψηφίσει κανείς, γι' αυτό μπερδεύεται η γιαγιά. Δημοκρατία ακόμα είναι να κάνεις ότι λένε οι πιο πολλοί. Στο σχολείο μου δεν έχουμε δημοκρατία γιατί ενώ είμαστε 25 παιδιά στην τάξη, κάνουμε πάντα αυτό που θέλει η δασκάλα μας.

Στο σπίτι μας πάλι έχουμε δημοκρατία. Κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε ο αδερφός μου, η μαμά μου κι εγώ. Είμαστε πιο πολλοί απ' τον μπαμπά μου. Είμαστε ο λαός. Και ο μπαμπάς είναι ένας καλός κυβερνήτης που μας ακούει. Και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία και στο σπίτι έχουμε δημοκρατία και θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι αν εκτός από δημοκρατία, ο μπαμπάς είχε και δουλειά.

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου!......του Κώστα Βαξεβάνη.

Για την αντιγραφή ο ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Χειρότερο από το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος από τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν από το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θα αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θα αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;

Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σε εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο από όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θα αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θα αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θα αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θα ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θα αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και να αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θα αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες να αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θα απολυθούν κάποιοι από αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες από αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό.

Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε! 

Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται!

Από τον Ισοκράτη 436 – 338 π.Χ.

Διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και της ΙΣΟΤΗΤΑΣ!

Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν:

- την ΑΥΘΑΔΕΙΑ ως δικαίωμα!

- την ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ως ελευθερία!

- την ΑΝΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ως ισότητα!

- την ΑΝΑΡΧΙΑ ως ευδαιμονία!

Είμαστε....απόγονοί τους;;

Από τον ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΑΓΓΕΛΙΔΗ

Το Ελληνικό Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π. Χ. Αιώνα, δηλαδή του Χρυσού Αιώνα της Δημοκρατίας της......Ελλάδας ΜΑΣ.....με τους νόμους του Σόλωνα!

Εδώ αναφέρεται η περίπτωση του πολίτη που ήθελε να γίνει βουλευτής. Ο νόμος απαιτούσε τα  εξής:

 

- Να είναι Έλλην πολίτης

- Nα κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία

- Nα ΜΗΝ είναι κίναιδος και  

- Να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει, καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.

Εάν τηρούνταν όλα αυτά τότε ο εν λόγω κύριος.......μπορούσε να γίνει βουλευτής!

Αν  ο κύριος αυτός πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα, τότε έπρεπε να κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Αθήνα.

Αν δεν έφθανε η περιουσία του τότε έπρεπε να κατασχεθεί ΟΛΗ η περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει να το εξοφλήσει δουλεύοντας σε  ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ!

Αν ο νόμος που πρότεινε και πέρασε ο κύριος αυτός, ζημίωνε ΗΘΙΚΑ την Αθήνα  η ποινή ήταν AΥΘΗΜΕΡΟΝ ΤΕΛΕΥΘΗΣΑΤΩ!!

5^ος  π. Χ. Αιώνας.....Χρυσούς Αιών!

21^ος  μ. Χ. Αιώνας.....δυστυχώς με πολλά ερωτηματικά;;;

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε όλους τους Πολιτικούς που «κόπτονται» για την Δημοκρατία!!

Στοιχεία στα υπ’ όψιν!

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ  ΖΑΡΑΦΩΝΙΤΗΣ

Σε έναν κόσμο αενάως μεταβαλλόμενο, του οποίου και οι συντεταγμένες ακόμη συνεχώς αναθεωρούνται, αναρωτιέται κανείς, πως είναι δυνατόν να καθορίσει το στίγμα του και να αναγνωρίσει τη θέση του.

Μέσα σε αυτή, θα λέγαμε, τη δίνη, πορεύεται και η χώρα μας και μάλιστα σε μια περιοχή του κόσμου που δεν της έλειψαν ποτέ τα πολλά και μεγάλα προβλήματα.

Για τον Έλληνα παλαιότερα, έως μόλις πρόσφατα, χαρακτήριζε η αντίληψη πως για τα πάντα έφταιγαν οι άλλοι, οι ξένοι, οι δυνατοί, και είχε μερικώς κάποιο δίκιο.

Στα τελευταία χρόνια αντιθέτως επικέντρωσε τα πυρά του στους πολιτικούς μας,  ενοχοποίησε συλλήβδην τις ηγεσίες μας, για ότι συνέβαινε, για όλα όσα έπεφταν στην αντίληψή του για ότι νόμιζε πως τον ενοχλεί, και είχε πάλι μερικώς κάποιο δίκιο.

Δεν είχε ωστόσο ούτε στη μια ούτε στην άλλη περίπτωση όλο το δίκιο. Η αντίληψή μας είχε πάλι το στοιχείο του απόλυτου που μας χαρακτηρίζει. Είναι καιρός να γυρίσουμε στο μέτρο, και ως πολίτες να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Στη Δημοκρατία οι πολίτες έχουν ευθύνες και μάλιστα πέραν τούτου επιδιώκουν την ανάληψη επί πλέον ευθυνών εκ μέρους ενός εκάστου εξ αυτών.

Στη Δημοκρατία οι πολίτες είναι οι εντολείς και αυτών οι επιλογές προσδιορίζουν την ποιότητα των προσώπων και την κατεύθυνση των πολιτικών μέσω των οποίων τα πρόσωπα αυτά διαχειρίζονται το παρόν και σχεδιάζουν το μέλλον του τόπου και τις τύχες του Λαού μας.

Είναι χρήσιμο, μάλλον απαραίτητο να γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας και παντού στον κόσμο, την δυναμική των εξελίξεων στη διεθνή πραγματικότητα, με άλλα λόγια να αντιλαμβανόμαστε προς τα πού πηγαίνει ο κόσμος.

Να μπορούμε να βλέπουμε και να γνωρίζουμε τη θέση της χώρας μας στη κλίμακα των διακοσίων του σημερινού κόσμου χωρών, να συνειδητοποιήσουμε το πόσο μπροστά βρισκόμαστε από πολλές, πάμπολλες  χώρες, και κυρίως από όλες τις χώρες της περιοχής μας και πόσο μπροστά από τα όνειρα που τολμούσαμε να κάνουμε δύο με τρεις δεκαετίες πριν!