Τακτοποίηση αυθαιρέτων!

Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΝΟΜΠΙΛΑΚΗΣ

Όταν η Βουλή ψήφισε τον νόμο 3843/2010 για την τακτοποίηση των Ημιυπαιθρίων χώρων ή αλλιώς τον νόμο Μπιρμπίλη, φάνηκε ότι υπήρχαν κενά που συμπληρώθηκαν με Υπουργικές Αποφάσεις και συμπληρωματικά άρθρα σε άλλους νόμους για να καλυφθεί ότι αυθαιρεσία υπήρχε εντός του περιγράμματος, της κάλυψης και του όγκου κάθε οικοδομικής άδειας, όπως προβλεπόταν αρχικά στον νόμο.

Φυσικά αυτός ο νόμος άφησε απέξω όλα τα άλλα αυθαίρετα,  δηλαδή ότι είναι εκτός περιγράμματος οικοδομής, εκτός σχεδίου πόλεως, αλλαγές χρήσεων, υπερβάσεις πλαϊνών ορίων, πρασιάς, ύψους κλπ.

Η ανάγκη για την τακτοποίηση και αυτών των αυθαιρεσιών αλλά και η ανάγκη εισροής χρημάτων στα άδεια ταμεία του Κράτους δημιούργησε τον δεύτερο νόμο περί τακτοποίησης αυθαιρέτων, δηλαδή τον Ν. 4014/2011 ή αλλιώς νόμο Παπακωνσταντίνου.

Αν ο προηγούμενος νόμος είχε απλώς κενά......αυτός δημιούργησε ένα αλαλούμ που ούτε ο καλλίτερος μηχανικός της Χώρας δεν θα μπορούσε να ξεδιαλύνει.

Ας τα πάρουμε με την σειρά:

1. Τα αυθαίρετα με τον Ν.3843/2010 τακτοποιούνται για 40 χρόνια! Τα αυθαίρετα με τον Ν. 4014/2011 τακτοποιούνται για 30 χρόνια;;

2. Η μέχρι την ισχύ του νόμου Παπακωνσταντίνου πολεοδομική νομοθεσία έλεγε ότι όλες οι κατασκευές αυθαίρετες ή νόμιμες που έχουν κατασκευαστεί πριν τον Ν.1337/83 (νόμος Τρίτση) δεν ελέγχονται και μεταβιβάζονται χωρίς έλεγχο.

Ο νόμος Παπακωνσταντίνου αναφέρει ρητά ότι ελέγχονται υποχρεωτικά ΟΛΕΣ οι κατασκευές που έχουν κτιστεί μετά το 1955. Και εδώ γίνεται ένα κομφούζιο, αφού θεωρεί αυθαίρετο, το τζάκι που έφτιαξε κάποιος στο διαμέρισμα του, το κοτέτσι που έφτιαξε στο εξοχικό, το μπάρμπεκιου που έφτιαξε και αυτό στο εξοχικό, την μάντρα του κήπου που την μεγάλωσε πχ 20 εκ., το στέγαστρο για το αυτοκίνητο, την πέργκολα και ότι άλλο μπορεί να σκεφθείτε και φυσικά δεν μπορείτε να μεταβιβάσετε ακίνητο στο οποίο υπάρχει έστω και μια τέτοια μικροπαράβαση.

3. Επειδή όλα αυτά δημιούργησαν ένα φαινόμενο αδυναμίας επίλυσης των αποριών,  κάθε βδομάδα δίδονται απαντήσεις σε ερωτήματα μηχανικών και πολιτών αλλά ακόμα δεν έχουν γίνει αυτές οι απαντήσεις Υπουργικές Αποφάσεις και επομένως απλές απαντήσεις δεν κατοχυρώνουν κανένα.

4. Ο νόμος βάζει ημερομηνία λήξης την 30/11/2011 και απαιτεί όλες οι διαδικασίες να γίνουν ηλεκτρονικά. Φυσικά ο χρόνος δεν επαρκεί και γι΄ αυτό μέχρι σήμερα έχουν δηλωθεί μόνο 65000 αυθαίρετα από το 1.000.000 που υπολογίζει το ΥΠΕΚΑ. Λογικά θα δώσει όχι μια αλλά πολλές παρατάσεις, όμως υπάρχει και το πρόβλημα του μεγέθους των προστίμων που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τσουχτερά και ο κόσμος δεν μπορεί να ανταποκριθεί.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο νόμος Παπακωνσταντίνου είναι άδικος γιατί αντιμετωπίζει όλες τις περιπτώσεις ενιαία!

Σωστά βάζει αυστηρές προϋποθέσεις για να σταματήσει επιτέλους η αυθαιρεσία αλλά αν δεν λυθεί άμεσα το θέμα του Εθνικού Κτηματολογίου, αν δεν οριστικοποιηθούν οι δασικοί και οι αγροτικοί χάρτες και δεν ενταγούν στο σχέδιο οι περιοχές που καθυστερούν τίποτε δεν θα λυθεί και μετά 30 χρόνια θα τακτοποιούνται πάλι αυθαίρετα!!

Πεταμένο βιός, άναρχη δόμηση, απολίτιστη καθημερινότητα!

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΡΑΦΩΝΙΤΗΣ

Με αφορμή την διευθέτηση, του χρόνιου προβλήματος, που ακόμη μια φορά αποτολμάτε εκ μέρους της Πολιτείας, των αυθαιρέτων κτισμάτων που φύτρωναν δεκαετίες τώρα ανά την επικράτεια σε βουνά, λαγκάδια, παραλίες , πόλεις, όσο και όπου οικισμός, σε ιδιοκτησία ή εν ανάγκη σε «ιδιοκτησία»,  καταπατώντας γη του Δημοσίου ή και του γείτονα, που παρεπιδημούσε αγνοώντας τον ελλοχεύοντα κίνδυνο, σκέπτεται κανείς και με την αφορμή αυτή, πόσοι πολλοί από εμάς ευθύνονται για την κατάντια του τόπου μας έως τις μέρες μας. και όχι μόνο οι πολιτικοί, που μας αρέσει κατηγορώντας τους, να απενοχοποιούμε εαυτούς και αλλήλους. 

Ένα εκατομμύριο και πάνω αυθαίρετα δεν έγιναν από άλλους, ξένους, Εοκικούς, Αμερικανούς, Τροϊκανούς, κατακτητές και όποιον άλλον. Κτίστηκαν από τον αυθαιρετούντα κατά εξακολούθηση νεοέλληνα με την συνοδό αβελτηρία του πολιτικού κόσμου!

Η σύγχρονη Ελλάδα οικιστικά «αναπτύχθηκε» όλως τυχαίως από την «πρωτοβουλία» του αυθαίρετου οικιστή και την απουσία οράματος, σχεδίου, και αισθητικής όσο και ηθικής καλλιέργειας όσων κυβέρνησαν τα τελευταία πενήντα χρόνια, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.

Κόποι στην ξενιτιά μετατράπηκαν σε εμβάσματα  για κτίσματα σεισμικός ευάλωτα, εκτεθειμένα στο κρύο και τη ζέστη και με κοντινή στην ημερομηνία ανέγερσής τους την ημερομηνία λήξης του κύκλου ζωής τους .

Η Πολιτεία  ουδέποτε ουσιαστικά δεν σχεδίασε το μέλλον της Χώρας, απλώς εκ των υστέρων και καταϊδρωμένη προσπαθούσε να ξεμπλέξει τα κουβάρια που άφηνε να δημιουργηθούν. Άφησε έτσι απροστάτευτο τον πολίτη να σπαταλά το βίος του σε νυχτοκάματα σε επιτήδειους-απατεώνες εργολάβους και επίορκους στην πλειονότητά τους δημόσιους λειτουργούς που κοίταζαν αλλού, όσο το έγκλημα συντελούνταν.

Η Πολιτεία παράλληλα και εξακολουθητικά ένοιωθε πάντοτε ανήμπορη να αντιμετωπίσει τους ισχυρούς που ασχημονούσαν ανεγείροντας μεγαθήρια στις ακτές, πάνω στον αιγιαλό, και την προκλητικότητα που συνόδευε την πράξη, όσο και τον αποκλεισμό πρόσβασης στις ακτές  του πόπολο.

Έτσι τα συμφέροντα θεμελιώθηκαν, απόκτησαν τούβλα και σοβάδες, μετατράπηκαν σε κυριολεκτικώς «ακίνητα»  και αμετακίνητα και η αυθαιρεσία σε καθεστώς.

Φτωχός και πλούσιος έγιναν «ένα» απέναντι στις σπάνιες αναλαμπές του Κράτους να επιβάλλει το νόμο και την ευρυθμία. Η αυθαιρεσία συγχέεται πλέον με την ελευθερία και τα δημοκρατικά δικαιώματα και το όλον πράγμα δεν μαζεύεται

Λύπη για τον φτωχό που θα νομιμοποιήσει την μεταξύ των άλλων επικίνδυνη παράγκα του (ίσως θα έπρεπε να νομιμοποιούνται μόνο όσα προηγουμένως ελέγχονται αντισεισμικά), θυμός για τους προκλητικούς των αιγιαλών και των δασών, αμφιβολίες για τον αν από τούδε και στο εξής η μελλοντική Πολιτεία θα σέβεται τον εαυτόν της και θα εξαφανίσει την οικιστική αυθαιρεσία. Όσο ζω ελπίζω!